Fouten bij interculturele communicatie

Bij interculturele communicatie is meer dan alleen het spreken van de taal van je gesprekspartner. Zo betekent een glimlach op het gezicht van een Japanse zakenpartner niet meteen dat je een succesvolle onderhandeling hebt. Russen hebben bijvoorbeeld weer de neiging om snel tegenwerpingen te gebruiken, maar je kunt dan nog steeds tot een overeenkomst komen. Dit komt door de cultuurverschillen en hier gaan we nog wel eens de mist in. Daarom zijn er in dit artikel de drie gebieden aangegeven waar het vaak fout gaat bij interculturele communicatie.

Confrontatie

Een goed voorbeeld hiervan zijn de Russen. Die hebben erg graag dat er een meningsverschil is en dit maken ze dan ook erg duidelijk en willen dit bespreken met jou. Het is een uitnodiging voor een discussie en het betekent niet dat het gesprek de verkeerde kant op gaat. Duitsers, Denen en Nederlanders hebben dit ook, maar wel in mindere maten. Andere culturen hebben dit juist totaal niet. Sommige zien deze verschillen van mening als een kritiek op die persoon. In Mexico kun je dus beter vragen hij of zij het nog een keer wil uitleggen op een andere manier dan dat je moet zeggen dat je het niet met hem eens ben. Je moet het op een zachtere manier brengen. Doe je dit niet dan zal de deal waarschijnlijk mislukken.

Woordkeuze

Kleine woorden kunnen een groot verschil maken bij interculturele communicatie. Zo zijn Duitsers, Israëliërs, Nederlanders, Russen en Fransen meer upgraders. Zij gebruiken dus al snel worden als ‘volledig’, ‘absoluut’ en ‘totaal’, terwijl bijvoorbeeld Japanners, Thai en Mexicanen juist weer downgraders zijn. Ze laten alles minder klinken dan het is met woorden als ‘beetje’ en ‘deels’. Het aanleren van de juiste woordkeuze kun eigenlijk alleen leren door ervaring en het kan ook met oefening, maar dit is veel lastiger.

Tonen van gevoelens

Zuid-Europeanen en Brazilianen zijn veel expressiever dan de meeste West-Europeanen. Zo vinden Nederlanders het onprofessioneel wanneer je tijdens een business meeting met je armen zwaait en je stem verheft om hem te begroeten, terwijl de Franse delegatie dit juist een normale manier van communiceren vindt. Zo vinden ze het in Zweden ook normaal om het hele gesprek lang rustig en kalm te zijn. Bij Israëlische zakenpartners is dit juist weer anders. Zitten deze heel de vergadering stil, dan moet je actie ondernemen en je strategie aanpassen.

Je ziet dus dat er al snel een misverstand ontstaat. Gelukkig kunnen bedrijven als Interlect je helpen om fouten bij interculturele communicatie te voorkomen.